هنوز هم کنارت هستم...

"مارتین پار" یک واقع نگار عصر امروز است. او با عکس هایش به ما این فرصت را می دهد که از چشم انداز او به دنیا ، اتفاقاتش و آدم هایی که همین دنیا را می سازند جور دیگری نگاه کنیم. عکس های پار در نگاه اول اغراق آمیز و عجیب و غریب به نظر می رسد. نقش ها و طرح هایی که از محیط اطرافش انتخاب می کند به طور کلی خاص است و این خاص بودن با وجود رنگ هایی شعله ور و پررنگ این جذابیت را دو چندان می کند.

پار عکاس مستند اجتماعی است. او اجتماع پیرامونش را با نوعی شوخ طبعی و فتنه انگیزی در عکس هایش به چالش می کشد.

در میان مجموعه ها و عکس های متعدد پار می توان به مجموعه بحث برانگیز"Bored couples"اشاره کرد. موضوع تک همسری و روابط میان زوج هایی که سالیان سال با یگدیگر زندگی می کنند بی آنکه دیگر شوق و اشتیاق گذشته میانشان موج بزند. خستگی از دیدن یک آدم در طول روز و به عبارتی دانستن خصوصیات و رفتارهای وی در تمام موقعیت ها که پس از گذشت سال ها تکراری و خسته کننده شده اند.

پار سعی دارد بفهمد آن همه شور و اشتیاق میان همسرانی که برای بودن در کنار هم لحظه شماری می کردند کجا رفته است؟ آیا هنوز هم احساسی میانشان هست یا تمام با هم بودنشان رنگ عادت به خود گرفته است؟ این بی حوصلگی و سکوت از کجا آمده است؟

حس و حال عکس های این مجموعه در نگاه اول گنگ است. نمی توان تشخیص داد که این زوج ها در همین لحظه بی حوصله اند یا نه، در طول رابطه اشان این اتفاق افتاده است؟ برخی زوج های حاظر در صحنه آنقدر خسته و بی انگیزه اند که گویی با کوچکترین ضربه ای از هم می پاشند. بی حالند،حس و حال شادی ندارند و مانند یک روبات تنها به کاری که باید انجام شود می پردازند. کنار هم نشسته اند و چشمهایشان هر جایی را نگاه می کند جز یکدیگر. و سکوت،سکوت،سکوت تنها عضو فعال میان آنهاست و یک جور بی تفاوتی که نمی توان حدس زد همیشگی است یا نه...

پار در این باره می گوید: " با عکاسی از این مجموعه با در نظر گرفتن تعصب طبیعی جامعه این حس را به چالش کشیدم. واقعیتی که هست و جرات بیانش نیست. زوج هایی هستند که واقعا از هم خسته شده اند،حوصله یکدیگر را ندارند و این تکراری شدن ،رابطه ی میانشان را سخت کرده است. اما با تمام اینها همچنان ادامه می دهند. به رستوران می روند. به میهمانی دعوت می شوند با یکدیگر می رقصند و تمام کارهایی را که تمام این سال ها دنبال کرده اند بدون در نظر گرفتن احساس آن لحظه طوطی وار انجام می دهند. انسان هایی که در یک چهار چوب مشترک با هم زندگی می کنند اما نگاهشان ، تفکرشان و شاید جسم شان حتی دنبال هم نمی دود و از این اشتراک اجباری خسته و نا امید شده اند."

تمرکز پار بر این موضوع اتفاق اجتناب ناپذیر جوامع امروزی است. نمی توان انتظار ابدی داشت که همه چیز در همه شرایط با شریک زندگی هیجان انگیز و جالب باشد. که همیشه حرفی برای گفتن باشد و عشقی و اشتیاقی برای با هم بودن آن هم در تمام لحظات زندگی. اما می توان گفت چیزی که در این میان نقش مهمی ایفا می کند"زمان" است. زمان چهل ساله شاید رنگ خیلی چیز ها را در یک زندگی مشترک کم رنگ کند اما شاید همه چیز را از بین نبرده باشد...

*دیدن فیلم "Take this walts" خالی از لطف نیست.

دلم می خواهد جایی از زمان متوقف شوم...