تصویر یک رویا

الکس کری عکاس 19 ساله و فیلم ساز مستقر در کالیفرنیا است که عکسهایش را در قالب یک داستان احساسی و عاطفی به مخاطبش انتقال میدهد. هنرمند جوانی که از سنین پایین عکاسی را شناخته و استعدادش را در مسیر درستی هدایت کرده است. به گفته خودش هنگامی که فقط 11 سال داشته با یک دوربین قدیمی به صورت «آماتور» برای مخاطبان «آماتور» شروع به عکاسی میکند. در 14 سالگی عکاسی برایش همچون حرفهای قابل تامل جدی میشود و به عنوان کارآموز در یک استودیو برای حرفهای شدن تلاش میکند. سپس با شرکت در پروژه 365 روز فیلکر خودش را و ذهن جوانش را به چالش میکشد تا مسیرش را پیدا کند . موفقیتهایی که در رده عکاسان زیر بیست سال کسب کرده گواه قدم به قدم رشد او در این حرفه است.

داستانهای روایتی کری عجیب و غریبند. بخشی از آنها تمایلات جوانی و بازیگوشیهای مختص به سن و سالش است که هوشمندانه رول شخصیتهایی را بازی میکند که زمانی با آنها میزیسته است. گاه فظا نوردی است که در درهای ناشناخته سقوط کرده است، گاه پادشاهی که خسته از حکومت خودش را در اتاقک زیرشیروانی پنهان کرده و گاه در رویای پرنده شدن پرواز میکند. علاقه مندی به سلف پرتره برای کری خلاف انتظار نیست. او در این بخش از روایتهایش خودش را، احساسات و تخیلاتش را عکاسی میکند و چه کسی بهتر از او میتواند تمام این رول ها را بازی کند؟ الکس کری برای تک تک عکسهایش یک داستان تعریف میکند. داستانی که هم آغاز دارد و هم پایان. اما قابی که در اختیار مخاطب قرار میدهد دقیقا از وسط داستان بریده شده است. نقطه اوجی که کری را به هنگام نوشتن و پردازش داستانش به وجد آورده است. آن قطعه کوچک از یک صحنه بزرگ که به تصرفش درآمده است. همان لحظه سوررئالی که بیننده را وادار میکند تخیلش را به کار گیرد تا قبل و بعد و ماجرا را در ذهنش بسازد.

تخیل مهمترین عنصر عکسهای کری است. کاملا مشهود است که برای ذهن خیال پردازش محدودیتی قائل نیست. و به هر شیوه ای تلاش میکند لحضههای خاصی که در ذهنش میگذرد را به تصویر بکشد. صحنه سازی های کری برای روایتهایش منحصر به فرد و خاص است. او تمام تلاشش را میکند که همه چیز در عین سوررئال بودن ماجرا واقعی به نظر برسد. به گفته خودش فوتوشاپ زمانی به کارش میآید که دیگر نتواند واقعیت صحنه را به اجرا در آورد. به اعتقاد او عکاسی واقعی است و نمیتوان با عکس همانند نقاشی برخورد کرد. عکسهایی که واقعیت اجرایی ندارند در انتقال دادن حس عاطفی و احساسی عکس به مخاطب ناتوانند.

مفاهیم عکسهای کری بسیار غنی و درخشانند. استفاده از ژانر عکاسی مفهومی برای روایت تخیلاتش و توجه به جزئیات ذهن خلاقش، انتخاب مکانهایی خاص ، بهره مندی از نور طبیعی محیط و بازی منحصر به فردی که از مدلهایش گرفته است عامل اصلی موفقیت عکسهایش محسوب می شود. با غرق شدن در داستانهای خیال انگیز کری میتوان اینگونه برداشت کرد که تلاش میکند با به تصویر کشیدن رویاهایش هراس از یاد بردن را فراموش کند. از یاد بردن خاطرههایی که زمانی به گونهای دیگر در ذهنش شکل گرفتهاند. موجی از احساساتی که دچار جزر و مد شدهاند و اگر تعقیبشان نکند برای همیشه محو میشوند. احساساتی که هر بار با گذشت زمان تعغیر میکند و اگر بهایشان ندهی به زودی میمیرند...

https://www.alexcurriemedia.com/about/

دلم می خواهد جایی از زمان متوقف شوم...